Çok Ülkeli Perakende Veri Platformu — Hedef Mimari

Çok ülkeli bir perakende grubunda raporlama tartışmaları hep aynı yere geliyor: aynı kelime iki ekipte farklı sayı üretiyor.

İlk refleks hacim: "veri büyüdü, dağıtık bir yığın gerekiyor". Teşhis bunu desteklemiyor. Yılda yaklaşık 150 milyon satır, bölümlenmiş tek bir ilişkisel veritabanının rahat taşıdığı büyüklük.

Problem üç başka yerde. Tanım: "net satış" ekipten ekibe değişiyor. Otorite: bir metriği kimin yayınladığı belli değil. Gecikme: tutarsızlık ancak yeterince büyüyünce fark ediliyor.

Altı belge ve beş karar kaydı. Teşhis hacim olmadığı için, mimarinin büyük kısmı gerekçeli kapsam dışı listesi: dağıtık işleme, veri gölü ve akış altyapısı kurulmuyor, ve her biri için neden kurulmadığı yazılı.

Kurulan şey katmanlı bir ilişkisel veri ambarı ve üstünde tek bir semantik katman. Power BI, Excel ve dil modeli erişimi aynı katmana bağlanıyor: tanım tek yerde yaşamazsa üç yerde yaşar ve üç farklı sayı üretir.

Dil modeline serbest SQL verilmiyor. Bir araç sunucusu üzerinden metrik biçiminde araçlar veriliyor ve araçlar soruyu soranın yetkisiyle çalışıyor; model, kullanıcının göremediği bir satırı hiçbir soruyla göremiyor.

Geçiş sırasının birinci kısıtı teknik değil, benimsenme: hiçbir eski yol, yenisinin çalıştığı görülmeden kapatılmıyor.

Teslim edilen şey çalışan bir sistem değil, bir hedef mimari ve aşamalı geçiş yolu: altı belge, beş karar kaydı, her kararın geri dönüş koşuluyla birlikte.

Dürüst sınır burada: proje tasarım aşamasında. Hiçbir geçiş aşaması tamamlanmadı, ve hacim rakamları işin şeklinden türetildi, ölçümden değil.

Belgelerin değeri de zaten öngörüde değil, elemede: mimarinin çoğu, gerekmediği gösterilerek kapsam dışı bırakılmış bileşenlerden oluşuyor.